για κάποιο λόγο δεν μπορώ να βρω αυτή τη στιγμή πώς βλέπει κανείς το μήκος μιας συμβολοσειράς (string) στη Basic.
Προσπαθώ να κάνω μερικούς πειραματισμούς στη Basic
Υπάρχει κάποιος «γρηγορότερος» τρόπος από τη mid$ για την ανάγνωση ενός μεμονωμένου χαρακτήρα μιας συμβολοσειράς; Θα ήθελα να φτιάξω ένα βρόχο γύρω από μια συμβολοσειρά για να την εμφανίζω χαρακτήρα-χαρακτήρα.
Και ναι, για να γίνει πιο γρήγορα: ανάκτηση της διεύθυνσης αποθήκευσης της συμβολοσειράς μέσω του @var (και γνώση του τρόπου με τον οποίο είναι κωδικοποιημένη) και στη συνέχεια PEEK στη μνήμη… Αλλά δεν θέλεις να πας από εκεί. Ακόμα κι αν πρόκειται απλώς για ανάγνωση μέσω PEEK (όχι CALL/POKE), αυτό κάνει τον κώδικα CPC only.
Φαίνεται τέλειο! BTW: Νομίζω ότι θα έπρεπε να προσθέσεις το Classic Computing 2026 στο Τσέλε στα events. Ίσως βοηθήσει στην ενίσχυση της αναγνωρισιμότητας και της προσέλευσης
Έχω διαβάσει άλλη μία δημοσίευσή σου… Καθώς αυτό δεν είναι γλώσσα assembly αλλά κωδικοποίηση BASIC, ορίστε η απευθείας πρόσβαση σε έναν χαρακτήρα στη BASIC.
10 A$="Texte"
20 AD=@A$:REM AD = Διεύθυνση μνήμης του A$
30 L=PEEK(AD): REM L = Μέγεθος του A$ (ίδιο με το LEN)
40 AD1 = PEEK (AD+1) : REM AD1 = LSB του "Texte"
50 AD2 = PEEK (AD+2) : REM AD2 = MSB του "Texte"
60 TAD = AD2 * 256 + AD1 : REM TAD = Διεύθυνση μνήμης του "Texte"
70 FOR I=0 TO L-1:PRINT CHR$(PEEK(TAD+I)):NEXT I : REM Εκτυπώνει όλους τους χαρακτήρες έναν προς έναν
Όπως πάντα, αν έχετε υπολογίσει τη διεύθυνση μόνοι σας, τότε η πρόσβαση σε ένα γράμμα είναι τόσο εύκολη όσο η λήψη μιας τιμής μετά από μια πρόσθεση.
Με τη συναρτήσει MID$, η BASIC κάνει το ίδιο πράγμα ξανά και ξανά κάθε φορά, προσθέτοντας κάποια επιπλέον καθυστέρηση (overhead) που μπορεί να παρακαμφθεί με αυτού του είδους τη γρήγορη πρόσβαση.
Πίσω στις παλιές μέρες, όταν η μόνη ρουτίνα κύλισης που ήξερα ήταν η MID$, είχα παρατηρήσει ότι ήταν αργή καθώς διέσχιζε συμβολοσειρές/μήνυματα μεγάstepυ μήκους και ανέβαζε ταχύτητα προς το τέλος τους. Αναρωτιέμαι αν αυτό οφειλόταν σε κάποια μη αποδοτική εξαγωγή υπο-συμβολοσειράς ή απλά στο ότι είχε λιγότερους χαρακτήρες να τυπώσει όταν είχαν απομείνει μόνο 10, 9, 8 … χαρακτήρες από το μεγάλο αλφαριθμητικό. Τώρα υποθέτω ότι ίσχυε το δεύτερο