Το CPC Tennis είναι ένα ανεπίσημο fan port του Tennis, του παιχνιδιού της Nintendo για το Game Boy από το 1989, για τον Amstrad CPC 664. Δεν πρόκειται για remake: ο κώδικας του αρχικού παιχνιδιού του Game Boy μεταφράστηκε εντολή προς εντολή σε γλώσσα assembly Z80.
Τα φυσικά χαρακτηριστικά της μπάλας, η κίνηση των παικτών, ο αντίπαλος υπολογιστής (CPU) και οι κανόνες βαθμολογίας συμπεριφέρονται ακριβώς όπως στο πρωτότυπο. Σε μια αυτοματοποιημένη δοκιμή συγκρίθηκε βήμα προς βήμα με το πραγματικό παιχνίδι του Game Boy, μέσα από χιλιάδες ενημερώσεις παιχνιδιού: ταυτίζονταν απόλυτα.
Το mode 1 του CPC διαθέτει ακριβώς τέσσερα χρώματα, όπως ακριβώς οι τέσσερις αποχρώσεις του πράσινου στο Game Boy. Ολόκληρο το στάδιο του Game Boy εμφανίζεται pixel προς pixel, χωρίς scrolling: το γήπεδο, το κοινό και ο Mario στη θέση του διαιτητή.
Αυτό το port δημιουργήθηκε με τη βοήθεια του Claude, ενός μοντέλου AI της Anthropic, το οποίο λειτούργησε ως βοηθός προγραμματισμού. Ο προγραμματιστής καηύθυνε το έργο, πήρε τις αποφάσεις σχεδιασμού και gameplay και δοκίμασε το παιχνίδι. Το AI έκανε τα υπόλοιπα:
μελέτησε τον αρχικό κώδικα του Game Boy και έγραψε τα εργαλεία που τον μεταφράζουν σε Z80 assembly·
έγραψε τον κώδικα για τον Amstrad, ο οποίος καλύπτει τα γραφικά, τα software sprites, τον ήχο, τα χειριστήρια και το μενού·
δημιούργησε τα αυτοματοποιημένα τεστ που συγκρίνουν το αποτέλεσμα με το πραγματικό παιχνίδι Game Boy.
Θα μ’ ενδιέφερε να μάθω τι πιστεύει ο κόσμος γι’ αυτό, ως developer παιχνιδιών που αφιερώνω μήνες από τον ελεύθερο χρόνο μου φτιάχνοντας παιχνίδια για τον CPC για να τα διανείμω δωρεάν.
Τι περιμένουμε από ένα παιχνίδι; Και υποθέτω, συγκεκριμένα για αυτό το παιχνίδι, με βάση αυτή τη δήλωση αποποίησης ευθυνών.
EDIT: Υποθέτω ότι εκεί που θέλω να καταλήξω με αυτή την ερώτηση σχετίζεται με αυτή την ανάρτηση: The Value of Things.
Χωρίς να κάνω spoiler στο κείμενο (θεωρώ ότι είναι ένα πολύ καλό ανάγνωσμα), αυτό είναι που σκεφτόμουν:
Αν χρειάζεσαι απλώς ένα πράγμα που κάνει μια συγκεκριμένη δουλειά, τότε αυτό που έχει σημασία είναι η χρησιμότητά του. Θέλω το Τμήμα Οικολογίας της Ουάσινγκτον να χρησιμοποιήσει τα πολύ περιορισμένα δολλάρια των φόρων μου όσο το δυνατόν πιο αποτελεσματικά, για να διατηρήσει τον Βορειοδυτικό Ειρηνικό το μαγευτικό φυσικό θαύμα που είναι. Αν μπορούν να το κάνουν αυτό καλύτερα χρησιμοποιώντας AI, τότε οπωσδήποτε πρέπει να το κάνουν.
Αν θέλεις να φτιάξεις κάτι που έχει κάποια συναισθηματική απήχηση ή κάποια σύνδεση με άλλους ανθρώπους — είτε πρόκειται για ένα αγαπημένο πρόσωπο, ένα κοινό ή την ανθρωπότητα στο σύνολό της — τότε δεν θέλεις να του ρουφήξεις κανένα απολύτως νόημα.
Aυτή η έκδοση χρησιμοποιεί τα sprites υλικού (hardware sprites) της σειράς Plus. Οι παίκτες, η μπάλα, ακόμα και ο Mario σχεδιάζονται από το ίδιο το υλικό, με χρώμα και χωρίς τρεμόπαιγμα, ενώ ο επεξεργαστής είναι ελεύθερος να τρέξει το παιχνίδι σε πλήρη ταχύτητα.
Χαρακτηριστικά
Το αυθεντικό gameplay, μεταφρασμένο απευθείας από τον κώδικα του Game Boy.
Hardware sprites: ένας κόκκινος παίκτης εναντίον ενός μπλε παίκτη, μια κίτρινη μπάλα και ο Mario έγχρωμος στη καρέκλα του διαιτητή.
Ομαλή προβολή χωρίς τρεμόπαιγμα.
Ολόκληρο το στάδιο του Game Boy, pixel προς pixel, σε απαλές πράσινες αποχρώσεις από την παλέτα 4096 χρωμάτων του Plus.
4 επίπεδα δυσκολίας και αγώνας 1 set ή 3 sets.
2 κουμπιά βολής (fire buttons) ως προεπιλογή (χτύπημα / λόμπα), όπως ακριβώς τα A και B του Game Boy. Υπάρχει επίσης λειτουργία 1 κουμπιού, όπου η λόμπα γίνεται αυτόματα όταν ο αντίπαλός σου ανεβαίνει στο φιλέ.
Πλήρες σύστημα καταγραφής πόντων: ανακοινώσεις FAULT, LET, OUT, DEUCE και ADVANTAGE.
Έχει ενδιαφέρον να εξερευνήσουμε τι μπορεί να προσφέρει η ΤΝ ως εργαλείο, αν και θα ήταν σκόπιμο να προστεθεί ένας «προσδιορισμός» σε ό,τι παράγεται από την ΤΝ, ώστε να αναγνωρίζεται ο αυθεντικός δημιουργός. Το να εξισώνεται η προσπάθεια ενός amstrad-ά της σκηνής με την τεχνητή δημιουργία ενός παράγοντα ΤΝ δεν είναι δίκαιο. Ας ξεκινήσουμε τουλάχιστον να τα διαχωρίζουμε ξεκάθαρα.
Ναι, συμφωνώ ότι είναι εκτός θέματος σε αυτό το νήμα. Ευχαριστώ που ρώτησες, πάντως.
Έχω τον κώδικα, αλλά το θέμα έχει μείνει πίσω. Έχω ένα ωραίο σύστημα μενού και έχω υλοποιήσει τους κανόνες του White Box (ένας retro-clone του αρχικού D&D), ως επί το πλείστον. Κάποια μετακίνηση στον έξω κόσμο (overworld), και μόλις ξεκινούσα με τη μάχη.
Δυστυχώς πρέπει να ξανασκεφτώ ορισμένα σημεία επειδή το έπαιζα «πολύ έξυπνος» και καταχράστηκα κάποια κόλπα που δουλεύουν σε εξομοιωτές αλλά όχι και τόσο σε πραγματικό υλικό (real hw). Η πρόκληση είναι ότι έχω μόνο έναν 464 για δοκιμές, οπότε πρέπει να πετάξω εκείνον τον κώδικα και να ξανασκεφτώ πώς θα το κάνω.
Το ίδιο συνέβη και στο Heart of Salamanderland· η πρώτη έκδοση που κυκλοφόρησα είχε ένα πρόβλημα που δεν αναπαραγόταν στο δικό μου υλικό, οπότε έπρεπε να αφαιρέσω εκείνον τον κώδικα και να τον αντικαταστήσω με μια πιο συντηρητική προσέγγιση, δυστυχώς.
Τέλος πάντων, TL;DR: δεν έχει ακυρωθεί, και εξακολουθώ να θέλω να φτιάξω ένα είδος RPG για τον CPC, αλλά δεν δουλεύω πάνω σε αυτό τελευταία.
Το επόμενο project μου για τον CPC είναι το The Quest for the Keystone, που είναι η συνέχεια του The Heart of Salamanderland. Θα έπρεπε να το είχα ξεκινήσει ήδη, αλλά ξεστράτισα με ένα παλιό project που ήθελα να τελειώσω, οπότε πάει για το 2027.
Ένα πράγμα που έχω παρατηρήσει είναι ότι όσοι από εμάς δεν προγραμματίζουμε παιχνίδια —όπως εγώ, για παράδειγμα— έχουμε ένα πλήθος υπολογιστών και πρόσθετου εξοπλισμού, ενώ άνθρωποι σαν εσένα που όντως αναπτύσσουν παιχνίδια έχουν πολύ λίγα μηχανήματα· το έχω δει αυτό σε αρκετές περιπτώσεις —είναι oldukça αξιοπερίεργο.
Λατρεύω αυτό το μεταφερμένο παιχνίδι (port). Είναι καλοφτιαγμένο και δίνει την ευκαιρία να παίξει κανείς τον συγκεκριμένο τίτλο στο CPC, πράγμα πολύ ευχάριστο. Λειτουργεί μια χαρά. Γιατί να μην σ’ αρέσει;
Την ίδια στιγμή, είναι απλά ένα port, και υπάρχει μεγάλη απόσταση ανάμεσα σε αυτό και στα project του @reidrac (ή οποιουδήποτε άλλου δημιουργού). Δεν νομίζω ότι θα διανοούνταν κανείς να συγκρίνει ένα port με την πρωτοτυπία και τη γοητεία που φέρνει ο reidrac στα project του. Δεν είναι καν συγκρίσιμα, οπότε θεωρώ ότι δεν έχει πολύ νόημα να τα συγχέουμε.
Είναι απλό: δεν έχω χώρο. Και προφανώς, ούτε χρόνο για να παίζω με το hw… επειδή φτιάχνω παιχνίδια!
Έχω ένα 464 με μερικά πρόσθετα (add-ons), και αυτό μου αρκεί. Θα ήθελα πολύ να αποκτήσω ένα 6128 κάποια στιγμή, αλλά με τη φούσκα των ρετρό δεν ψήνομαι κιόλας.
Δεν αναφέρομαι στο φόρουμ CPCWIKi, αλλά στην ευθύνη του δημιουργού να το επισημαίνει και να μην προκαλεί παρανοήσεις. Είναι δύσκολο για όσους δεν είναι εξοικειωμένοι με τον προγραμματισμό να εντοπίσουν αν έχει προγραμματιστεί από άνθρωπο.
Μου άρεσε πάρα πολύ και όλες οι συνεισφορές είναι ευπρόσδεκτες στο πουγκί μου και μάλιστα με τέτοια τεχνική ευχέρεια.
Είμαι σχεδόν απόλυτα σύμφωνος με τον/την @Devlin στο θέμα των παιχνιδιών που δημιουργούνται από ΤΝ. Ο χρόνος που έχω για gaming είναι πλέον περιορισμένος, και προτιμώ να παίζω παιχνίδια φτιαγμένα από ανθρώπους που αφιέρωσαν χρόνο για να τα δημιουργήσουν στο χέρι και ξέρουν πώς να κάνουν debug/να τα βελτιώσουν, παρά από κάποιον που απλά έφαγε χρόνο δίνοντας prompts στο Claude ή όποιο άλλο εργαλείο για να του φτιάξει ένα παιχνίδι, το οποίο δεν έχει ιδέα πώς να διορθώσει ή να βελτιώσει, πέρα από το να ζητάει από την ΤΝ να κάνει κι άλλα γι’ αυτόν.
Για μένα, η απόλαυση της δημιουργίας παιχνιδιών έχει να κάνει με τη διαδικασία της μάθησης. Είναι όπως η μουσική που παράγεται από ΤΝ - το θέμα δεν είναι να κάνεις κάτι προσβάσιμο σε όλους (χωρίς καμία δεξιότητα), αλλά το ταξίδι της δημιουργίας, το να πιέζεις τον εαυτό σου.
Λατρεύω να ακούω μουσική, τις προάλλες πήγα να δω τον Roger Taylor των Queen, ο οποίος στα 77 του εξακολουθεί να δημιουργεί νέα μουσική και να την ερμηνεύει ζωντανά. Δεν έχω κανένα ενδιαφέρον να ακούσω μουσική που δημιουργήθηκε από ΤΝ μέσω prompts, καθώς λείπει η δημιουργικότητα και το πάθος, τουλάχιστον κατά τη γνώμη μου.
Τέλος πάντων, αρκετά με τη γκρίνια. Κατέβασα γύρω στα 900 μετατραμμένα παιχνίδια του GX4000 από το CPC-Wiki και πέρασα μεγάλο μέρος του χθεσινού βραδιού παίζοντας τυχαία παιχνίδια από εκεί, και πραγματικά διασκέδασα με τα περισσότερα.
Αν το μέλλον του gaming είναι η δημιουργία μέσω ΤΝ, είμαι μια χαρά με το να παίζω τις εκατοντάδες χιλιάδες παιχνίδια που κυκλοφορούν ήδη και θα με κρατήσουν απασχολημένο μέχρι τέλους…
Συμφωνώ μαζί σου, αλλά ο εντοπισμός του είναι ζωτικής σημασίας για να μπορέσεις να αποφασίσεις αν αξίζει να επενδύσεις χρόνο σε αυτό. Τελικά φαίνεται ότι αυτό, το οποίο μπορεί να αλλάξει σημαντικά την εμπειρία, μπορεί να μην είναι διακρίσιμο στο μέλλον. Καλύτερα να διευκρινίζεται αν είναι «χειροποίητο» ή αν βγήκε από τη γραμμή παραγωγής μιας τεχνητής νοημοσύνης σαν μπιφτέκι των McDonalds.
Μερικές φορές περνάω από έξω και βλέπω ανθρώπους να τρώνε αυτό το φαγητό και μάλιστα να το απολαμβάνουν. Είναι θέμα επιλογής.
Έτσι είναι; Σοβαρά; Αν είναι καλό παιχνίδι, αξίζει να το παίξεις. Αν δεν είναι, δεν αξίζει.
Προσωπικά βρίσκω τις αυτοματοποιημένες μετατροπές αρκετά βαρετές έτσι κι αλλιώς· ζούμε σε μια εποχή που μπορείς απλώς να παίξεις το πρωτότυπο, και ένα port που δεν κάνει κάτι διαφορετικό δεν φαίνεται να αξίζει πραγματικά τον κόπο.
Το CPC Tennis είναι ένα ανεπίσημο fan port του Tennis, του παιχνιδιού της Nintendo για το Game Boy από το 1989, για τον Amstrad CPC 664.
Είναι λίγο απαράδεκτο που δεν μπορούν να γράψουν μια δική τους περιγραφή για το παιχνίδι και βάζουν την ΤΝ να το κάνει κι αυτό, και τελικά δεν πετυχαίνει καν το σωστό μηχάνημα.
Auστηρά μιλώντας, πρόκειται για εικόνα δίσκου (disk image) και τρέχει σε ένα 64K CPC, οπότε το να λέμε ότι προορίζεται για το 664 δεν είναι εντελώς λάθος (ακόμη κι αν θα μπορούσατε πιθανότατα να το μετατρέψετε εύκολα σε κασέτα για ένα 464).
και μάλιστα με τέτοια τεχνική ευχέρεια.