Θέλω να συζητήσω για ένα συναισθήματα που ένιωσα πάλι μόλις είδα το Bits Brew. Η αίσθηση ότι όταν θέλεις να δημιουργήσεις μοντέρνα demos στον CPC, τα οποία προβάλλουν κάποια παραλλαγή εφέ γραμμής-προς-γραμμή (line-by-line), πρέπει να παρακάμψεις τις παραξενιές των διαφορετικών CRTCs με εντοπισμούς και εξειδικευμένο κώδικα για το κάθε CRTC. Γνωρίζω ότι υπάρχει εξαιρετική τεκμηρίωση, με την πιο ολοκληρωμένη να είναι πιθανότατα το compendium του Longshot. Αλλά βρίσκω την ενασχόληση με αυτό τόσο ψυχοφθόρα και αναρωτιέμαι πώς το ξεπερνούν οι άλλοι. Όταν φτιάχνω ένα demo, θέλω να εστιάζω στο εφέ ή γενικότερα στην ιδέα που θέλω να δείξω (ή να παίξω) και όχι στο να παρακάμπτω το γεγονός ότι το υλικό βίντεο του CPC υποφέρει από ένα σύνολο αυθαίρετων παραξενιών. Μπορεί κάποιος να ταυτιστεί με αυτό; Πώς το λύσατε; Το θέμα είναι ότι έχω κάποιες ιδέες και αποσπάσματα κώδικα (κυρίως μουσικά) που κάθονται εδώ και χρόνια και χρειάζονται κάποια συνοδευτικά γραφικά, αλλά απλά δεν ψήνομαι καθόλου να μπω στη διαδικασία να παλέψω με το CRTC, μου φαίνεται τόοοσο βαρετό.
Θα επένδυα λίγο χρόνο για να δημιουργήσω μερικά καλά σχολιασμένα, παραμετροποιήσιμα πρότυπα (templates) που να περιέχουν όλο τον βαρετό κώδικα αρχικής ρύθμισης. Ειδικά για εφέ σε demo, τα οποία συχνά βασίζονται στην ίδια συνταγή διαιρεμένης οθόνης (split-screen). Με αυτόν τον τρόπο, θα μπορούσα να πειραματιστώ με διαφορετικά εφέ αργότερα, χωρίς να χρειάζεται να ασχοληθώ ξανά με τον ίδιο επαναλαμβανόμενο κώδικα (boilerplate).
Εναλλακτικά, αν θέλεις απλώς να δεις πώς μοιάζει μια ιδέα (και ίσως να την προσαρμόσεις) πριν την υλοποιήσεις σε βελτιστοποιημένη assembly, η JavaScript και το 2D Canvas κάνουν θαύματα 
Στοχεύστε μόνο τα μηχανήματα Plus: έχουν όλα το ίδιο CRTC, το πρόβλημα λύθηκε. 
Πέρα από την πλάκα, δεν βλέπω το πρόβλημα στο να δηλώσει κανείς απλώς ότι ένα demo απαιτεί ένα συγκεκριμένο CRTC στις μέρες μας. Αν δεν απολαμβάνεις την πρόκληση του να διαχειριστείς ένα εφέ σε διαφορετικό υλικό, γιατί να μπεις στον κόπο; Η συντριπτική πλειονότητα των ανθρώπων πιθανότατα θα δει το αποτέλεσμα σε έναν εξομοιωτή (emulator).
Για μένα, ο στόχος μιας παραγωγής CPC είναι «ο φυσικός CPC», ανεξάρτητα από το CRTC του. Είναι κρίμα που έχουν διαφορετικά CRTC, αλλά αυτή είναι η πραγματικότητα.
Θεωρώ ότι το υποσύνολο των πιθανών demo και παραγωγών που βασίζονται σε CRTC-tricks είναι υπερβολικά κορεσμένο. Πάρα πολλές παραγωγές. Λιγότερος χώρος για πρωτοτυπία.
Εστιάζω σε άλλους τομείς, οι οποίοι παράγουν ενδιαφέροντα εφέ ενώ είναι συμβατοί με όλα τα CRTC.
Έτσι, χωρίς ταλαιπωρία, χωρίς περίεργο κώδικα εντοπισμού CRTC και πονοκεφάλους συμβατότητας, μόνο πρόκληση και διασκέδαση. 
Π.χ. Sunny Day
θα έλεγα να βάλουμε ως στόχο ένα CRTC, το σύνηθες CRTC 1… και να προσθέσουμε έναν συγκεκριμένο έλεγχο και οδηγίες για το CRTC 0/2 αργότερα…
Αυτό είναι ένα πραγματικά συναρπαστικό demo με διάφορα επίπεδα γραφικών εφέ και έξοδο δειγμάτων (samples) από πάνω. Είμαι σίγουρος ότι το να συνδυαστούν όλα αυτά και να συγχρονιστούν ήταν μια δύσκολη εργασία. Αλλά από όσο βλέπω, δεν χρησιμοποιείται κάτι που να είναι ειδικό για κάποιον συγκεκριμένο CRTC. Επομένως, αν και όχι για όλα, για πολλά εφέ θα πρέπει να είναι εφικτό να δημιουργηθεί μία έκδοση του λογισμικού για όλους τους CRTCs.
Μια άλλη οπτική γωνία: Η τέχνη δεν είναι μαζική παραγωγή (αφήνοντας στην άκρη τη pop art). Δεν υπάρχει απαίτηση να κάνεις κάτι να ταιριάζει σε όλες τις διαμορφώσεις. Χρησιμοποίησε τους περιορισμούς και τα χαρακτηριστικά των διαφορετικών μηχανημάτων για διαφορετικά εφέ. Η τέχνη έχει να κάνει με την εξερεύνηση και την αξιοποίηση των διαφορών. Ένα παράδειγμα CRTC: Ο CRTC 0 απαιτεί C0=1 (τα frames έχουν πλάτος τουλάχιστον 2 χαρακτήρων), αλλά είναι επιεικής όσον αφορά τη θέση και τη διάρκεια του HSYNC. Ο CRTC 2 επιτρέπει επίσης το C0=0 (frames με το μισό μέγεθος), αλλά δυσκολεύεται με το HSYNC. Και τα δύο έχουν τα θετικά και τα αρνητικά τους. (Ίσως αυτή η άποψη για τον CRTC 2 να είναι λίγο πιο φιλική από όσο πρέπει.)
Ευχαριστώ για τις απαντήσεις @Grimmy @AndyCadley @cpcitor @WacKEDmaN @lightforce6128 Υπάρχει σίγουρα αρκετή τροφή για σκέψη.